اهمیت دستیاری دامپزشکی مبتنی بر مربیگری در انتقال دانش ضمنی در عصر هوش مصنوعی

با پیشرفت روزافزون هوش مصنوعی، این تصور به وجود آمده است که دیگر نیازی به دانش ضمنی در دامپزشکی نیست. در نتیجه، تجربیات روزمره‌ای که در حین کار به قضاوت و شناسایی الگوها در تشخیص و پیشگیری از بیماری‌ها کمک می‌کرد، به تدریج در حال کمرنگ شدن است. این فقدان تجربیات، ضرورت بازنگری در شیوه‌های دستیاری دامپزشکی مدرن با تأکید بر مربیگری را در عصر هوش مصنوعی بیش از پیش نمایان می‌سازد.
برای پر کردن این خلأ، دانشکده‌های دامپزشکی باید مفهوم مربیگری را که قبلاً برای آموزش کادر قبل از استادیاری مرسوم بود، به گونه‌ای طراحی کنند که با همکاری نظام دامپزشکی، بتوانند دانش ضمنی را به دانش صریح تبدیل کنند. این رویکرد می‌تواند یادگیری را در کارهای روزمره گنجانده و فرصت‌های توسعه‌ای که با ظهور هوش مصنوعی کاهش یافته‌اند، جبران کند.
با ترکیب کارایی مبتنی بر هوش مصنوعی و مربیگری هدفمند، سازمان‌ دامپزشکی و نظام دامپزشکی به همراه دانشکده‌ها قادر خواهند بود دامپزشکان با دانش عمیق‌تری را سریع‌تر تربیت کنند و بدنه کارشناسی دامپزشکی را هم در بخش دولتی و هم در بخش خصوصی تقویت نمایند. این اقدام می‌تواند نیازهای کشور را برای موفقیت بلندمدت در این حرفه تأمین کند.
در نهایت، مربیگری به عنوان یک ابزار کلیدی در عصر هوش مصنوعی نه تنها به توسعه فردی دامپزشکان کمک می‌کند، بلکه به سازمان‌ دامپزشکی و نظام دامپزشکی نیز این امکان را می‌دهد تا با ایجاد یک محیط یادگیری مستمر، به چالش‌های ناشی از تغییرات سریع فناوری پاسخ دهند.
توجه: دانش ضمنی به تجربیات و مهارت‌های غیررسمی اشاره دارد که به سختی قابل انتقال هستند، در حالی که دانش صریح شامل اطلاعات رسمی و مستند است که به راحتی می‌توان آن را به اشتراک گذاشت.