از مهارت‌های بالینی تا مسئولیت اجتماعی؛ چرا آموزش اخلاق باید به یکی از ارکان اصلی نظام آموزش دامپزشکی تبدیل شود؟ دامپزشکی در جهان امروز دیگر صرفاً حرفه‌ای برای تشخیص بیماری و درمان حیوانات نیست؛ بلکه تخصصی چندوجهی است که با سلامت عمومی، امنیت غذایی، پیشگیری از بیماری‌های مشترک انسان و حیوان، حفاظت از محیط زیست و صیانت از رفاه حیوانات پیوندی مستقیم دارد. در چنین شرایطی، برخورداری از دانش علمی و مهارت‌های بالینی، اگر با تعهد اخلاقی و مسئولیت‌پذیری همراه نباشد، نمی‌تواند تضمین‌کننده کیفیت خدمات دامپزشکی باشد. از همین رو، آموزش اخلاق حرفه‌ای باید جایگاهی اساسی در نظام تربیت دامپزشکی داشته باشد. اخلاق حرفه‌ای مجموعه‌ای از اصول، ارزش‌ها و هنجارهای رفتاری است که شیوه تصمیم‌گیری و عملکرد متخصصان را هدایت می‌کند. قوانین و مقررات، چارچوب‌های ضروری فعالیت حرفه‌ای را تعیین می‌کنند، اما همه موقعیت‌های دشوار و پیچیده را نمی‌توان صرفاً با استناد به قانون حل‌وفصل کرد. گاهی دامپزشک در موقعیتی قرار می‌گیرد که میان منافع اقتصادی، خواسته‌های صاحب حیوان، ضرورت‌های درمانی و مسئولیت اخلاقی خود در قبال حیوان باید تصمیمی دشوار بگیرد. در چنین شرایطی، برخورداری از قدرت تشخیص اخلاقی اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. یکی از ویژگی‌های متمایز دامپزشکی، رابطه سه‌جانبه میان دامپزشک، صاحب حیوان و خود حیوان...